Ga naar hoofdinhoud

Een vrouwelijke dierenarts staat haar mannetje

Op Internationale Vrouwendag blikken we terug op het krachtige verhaal van Nannozi Beatrice Kasirye. Een Ugandese dierenarts en één van de vele sterke vrouwen die studeren aan het ITG.

08-03-18

Afbeelding 1/1

Slechts weinig kinderen kiezen, op de prille leeftijd van tien, voor de kostschool. Oegandese studente Nannozi Beatrice Kasirye was zo'n kind. Ze besefte dat een goede opleiding haar kon sparen van boerderijwerk en was daarom vastbesloten op school uit te blinken, en op die manier een baan in een "leuke stad met lichtjes" te veroveren. Momenteel vervolledigt ze een Master-na-Masteropleiding in tropische diergeneeskunde bij het ITG. Dit diploma zal haar de mogelijkheid bieden om in een labo te werken en onderzoek te doen. De stap naar Antwerpen bleek “a long and winding road.

Beatrice groeide op in Kayini, een dorpje in Centraal-Oeganda. Haar ouders waren beiden onderwijzer, maar haar vader zag zich gedwongen dat beroep op te geven, omdat de landbouw een beter inkomen opleverde. Hij kende de waarde van onderwijs en deed alles wat hij kon om zijn zeven kinderen naar goede scholen te laten gaan. Hij ervoer heel wat sociale druk om te besparen op het geld besteed aan vijf schoolgaande meisjes.. "We leven in een maatschappij die mannen verplicht om familie en hun naasten financieel te ondersteunen," legt Beatrice uit. "Zij controleren het inkomen van hun vrouw en hebben het laatste woord bij de besteding van het geld. Daarom denken mensen dat een meisje dient klaargestoomd worden voor het huwelijk of laagbetaald werk moet accepteren, zoals naaien, werken in een schoonheidssalon. In het beste geval kan ze een getuigschrift halen. Meisjes trouwen en hun geld wordt beheerd door een man, weinig daarvan zal terugvloeien naar haar familie."

"Girls know that education is their only path to self-suffiency. It is their only chance to shape their own fate rather than having the limits of their lives dictated to them by others."
(Michelle Obama)

Beatrice voltooide de middelbare school en startte een bacheloropleiding diergeneeskunde aan de Makerere Universiteit in 2005, slechts een kwart van de klas waren vrouwen. Vooroordelen waren er in overvloed, zoals: "vrouwelijke dierenartsen vinden nooit een man omdat de meeste mannen bang voor hen zijn," of: "meisjes zijn te zwak om de omvang van de cursus te verwerken en vaak lukt het hen niet om binnen de verplichte termijn van vijf jaar te slagen. In Oeganda zijn mensen geneigd diergeneeskunde te associëren met het behandelen van vee en meisjes zijn volgens hen niet in staat stieren te bedwingen. Met deze vooroordelen worden meisjes gemakkelijk  weggeconcurreerd door jongens. “

Maar Beatrice Kasirye volhardde. Na haar studie begon ze te werken op het Vee en Gevogelte project van een NGO genaamd BRAC (Building Resources across Communities). Ze leverde er klinisch werk en gaf advies i.v.m. bedrijfsvoering in de landbouw, voeding en ontworming. Deze job had specifieke uitdagingen en een dik vel kweken werd een must. Pluimveehouders waren voornamelijk mannen en de meesten hadden nog nooit met een vrouwelijke dierenarts gewerkt. Elke keer voelde aan alsof ze een examen onderging en Beatrice moest telkens opnieuw hun vertrouwen winnen. "Musawo aliwa?” ('Waar is de veearts?') was een zin die Beatrice al te vaak hoorde van mannelijke veehouders. Ze keken bijna uit naar haar falen bij de omgang met hun dieren als het bedrijf niet was uitgerust met een “crush” (een sterke stal of kooi voor het veilig insluiten van vee terwijl het onderzocht wordt). "Als deze job mij iets leerde, dan is het dat ik als dierenarts, het beste van mezelf moet geven," mijmert Beatrice.

Drie jaar geleden verliet Beatrice de non-profit wereld en werd ambtenaar: ze werd inspecteur-dierenarts op de internationale luchthaven van Entebbe, de belangrijkste luchthaven van Oeganda, waar spoedopdrachten dagelijkse kost zijn wegens de strikte vluchtschema's. Na enige ervaring in uitvoerende functies, raakte ze geïnteresseerd in epidemiologie en wilde ze zich verdiepen in onderzoeks- en labowerk. Daarvoor is echter een bijkomend diploma nodig waardoor ze echte labo-ervaring kon opdoen. Ze zocht een geschikt en flexibel studieprogramma, waarmee ze kon blijven werken, voor haar pasgeboren zoon zorgen en een beurs vinden om haar kosten te dekken.

Op een dag stuurde een collega informatie over het Masterprogramma in Tropical Animal Health, een Master in het kader van het samenwerkingsverband tussen het ITG en de Universiteit van Pretoria. De cursus bood alles wat Beatrice zocht. De opleiding combineert online en face-to-face training, inclusief hands-on laboratoriumwerk. Ze appliceerde en in november 2015 ontving zij het goede nieuws: haar applicatie was succesvol!

Sinds begin september woont Dr Kasirye in Antwerpen, een stad die ze “mind-blowingly” mooi vindt. Ondanks de uitdaging heeft ze de volle steun van haar directe familie. Om haar tijd goed te besteden heeft ze zichzelf volledig ondergedompeld in haar studie/cursussen. Het programma volgt een geïntegreerde One Health benadering, een aspect dat volgens Dr. Kasirye, voor decennia genegeerd is in ziektebestrijding. One Health benadrukt het belang van multidisciplinaire samenwerking tussen wetenschappers en Beatrice zelf kreeg door de cursus een grotere waardering voor dit concept. "Het lijkt misschien vanzelfsprekend dat diverse professionals gaan samenwerken, helaas gebeurt het niet vaak," zegt ze. "Als dat wel zo was, zouden we in ons werk allemaal veel efficiënter kunnen zijn."

Waar kijkt Beatrice ondertussen het meest naar uit? Haar diploma halen in januari en herenigd worden met haar twee jaar oude zoon.

Meer nieuws over

PUBLIC HEALTH     BUITEN LAND